blueplanet

ทางแยก
เมื่อถึงทางแยกสองทาง จะเลือกเดินทางไหนดี
อยากจะเดินไปทางหนึ่ง แต่ทางนั้นก็เลือนลางเสียเหลือเกิน
ครั้นจะเดินอีกทางหนึ่ง.. ก็กลัวจะถอยหลังกลับไม่ได้ และจะไม่มีทางได้กลับมาที่ทางเลือกนี้เพื่อที่จะทำการเลือกใหม่อีกครั้ง
โลเล.. ลังเล..
ไม่เลย.. เพราะว่าตอนนี้ไม่มีอะไรที่แน่นอนเสียมากกว่า
จึงทำให้เราเลือกอะไรไม่ได้
นอกจากอยู่กับสิ่งเดิม ๆ ที่เป็นอยู่ เท่านั้นเอง

หัวใจ..
เรื่องทุกเรื่อง.. มีหัวใจเข้ามาเกี่ยวข้องเสมอ
(คุณ..เป็นอย่างนั้นบ้างมั้ย?)
หรือจริง ๆ แล้ว หัวใจอาจไม่เกี่ยว แต่เป็นเรื่องของ "จิตใจ"
ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เข้าใจ

ไม่ได้เครียดขนาดนั้น.. จะว่าไป เราว่าเราไม่ได้เครียดนะ
ทำไม.. คนรอบกายถึงมองว่าเราเครียดล่ะ
หน้าตาที่เฉย ๆ ปราศจากรอยยิ้ม.. ทำให้ดูเครียดและคิดมากได้ขนาดนั้นเชียว
แต่เมื่อมีรอยยิ้ม.. ก็เจอกับคำพูดที่ว่า
"ไม่ต้องมายิ้มกลบเกลื่อนเลย รู้น่ะว่าคิดมาก"
.... กลุ้มใจ

ขอบคุณที่เป็นห่วง.. ตอนนี้สบายดี

- - - -

เรื่องบางเรื่อง..
อาจมองว่ามันเป็นเรื่องที่ลำบาก..
ทั้งเหนื่อยกายและเหนื่อยใจ
แต่เรา.. ก็ยังอยากที่จะไปอยู่ ณ ที่แห่งนั้น
เพราะสิ่งนั้นคือ "ความฝัน" ที่เราไล่ตามมาแสนนาน
ถ้ามีโอกาสแค่สักเพียงครั้ง
จะเหนื่อยแค่ไหน ก็อยากที่จะไปยืน ณ จุดนั้น จริง ๆ
......
และจะไม่มีคำว่าเสียใจ ที่เลือกจะจากสิ่งที่ใครต่อใครมองว่าดีกว่า
เพราะสิ่งที่ตัดสินว่า "ดีกว่า" ของฉัน
คือ "หัวใจ" ไม่ใช่ "เงินตรา"