posted on 19 Oct 2006 22:00 by blueplanet
น้ำตา.. ไม่ได้เจอกันนานเลยสินะ
เรื่องราวความเจ็บปวด.. ความหวาดกลัว.. กลับมาเยือนอีกครั้ง
ราวกับว่ามันรู้ว่าเรากำลังตายใจ
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ฉันกำลังตายใจ หรือใจฉันมันกำลังจะตายกันแน่
ระหว่าง "การรับรู้" และ "การไม่รับรู้" อย่างไหนจะทำให้ฉันตายมากกว่ากัน
....
ยังคงตอบไม่ได้ ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่าฉันเจ็บปวดเหลือเกิน
ตอบฉันทีได้มั้ย.. ว่าทำไมฉันต้องเจอแต่เรื่องแบบนี้
ฉันไม่เคยแย่งคนของใคร ไม่เคยไปแย่งหัวใจใคร
แล้วทำไมฉันถึงเจอแต่เรื่องแบบนี้ ฉันไม่เข้าใจ...
ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายใคร แล้วใยคนเหล่านั้นถึงต้องทำร้ายฉัน
ฉันไม่เข้าใจ...
(จะทำอย่างไร.. ในเมื่อคนที่ฉันเชื่อใจที่สุด.. ไม่สามารถรับฟังเรื่องนี้ได้
ฉันจะทำอย่างไร..
....
คงต้องกลับมาอยู่กับตัวเอง อีกครั้ง ใช่มั้ย
เจ็บไม่เคยจำเลยเนอะ ไอ้โง่เอ๊ย
posted on 15 Oct 2006 16:34 by blueplanet
จะมีคนสักกี่คนที่จะอยู่กับปัจจุบันได้
จะมีคนสักกี่คนกัน
ฉันก็เป็นคนหนึ่ง ที่ยังคงยึดติดอยู่กับอดีต
ร่องรอยแห่งความสุข และร่องรอยของความเจ็บปวด
หลายครั้งที่ฉันเองก็มัวแต่วาดฝันถึงอนาคตอันงดงาม
.... และเมื่อมีสติ ก็เรียกตัวเองให้กลับมา
แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่จะได้อยู่กับปัจจุบัน
อาจเป็นเพราะ ปัจจุบัน ช่วงเวลามันแสนสั้นเพียงแค่ช่วงเข็มวินาทีกระดิก 1 ครั้ง
มันเลยเป็นสิ่งที่ยากนัก ที่จะอยู่กับปัจจุบัน
แต่ถึงแม้ว่าปัจจุบันจะแสนสั้นสักเพียงใด
ก็ยังอยากที่จะมีสักครั้ง ที่ฉันจะอยู่กับ "ปัจจุบัน"
posted on 11 Oct 2006 14:26 by blueplanet
เกือบ 1 ปีแล้วสินะที่เราหายไปจากที่นี่
บางครั้งก็รู้สึกว่าเป็นเวลาที่ยาวนาน แต่บางคราวก็รู้สึกเหมือนเป็นช่วงเวลาแค่สั้น ๆ
1 ปีที่ไม่ได้มาที่นี่.. อะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปมากมาย
เปลี่ยน.. ไปหรือเปล่านะ ตัวฉันเองก็เริ่มจะไม่แน่ใจเหมือนกัน
มีเหตุผลมากมายที่ไม่ได้กลับมาที่นี่
แต่เหตุผลที่สำคัญ.. ที่น่าขันที่สุด คือเราลืม
ไม่ใช่เพราะว่าที่นี่ไม่สำคัญหรอกนะ.. แต่อะไรหลาย ๆ อย่างทำให้ฉันลืมเลือน
วันนี้ได้กลับมาอีกครั้ง..
บอกกับตัวเองว่า.. ยินดีต้อนรับ กลับบ้านอีกครั้งหนึ่ง
